Fosil Dizi İncelemesi: Gilmore Girls

Selamlar,

Bugün Gilmore Girls hakkında yorum yapmak istedim. 

Eski dizileri çok seviyorum, görüntüsü o zamanın hissiyatı bana huzur veriyor. Bir de bazı diziler vardır insanın konfor alanına dönüşür. Gilmore Girls de böyle bir diziymiş. Üstünden 20 sene geçmiş olmasına rağmen insanı içine çeken bir dizi. Yalnız hemen öyle içine çekmedi tabii.

Başlarda, biraz fazla kaotik Lorelai karakterine alışmak kolay değildi ama izledikçe aslında tam olarak öyle bir yapısı olduğunu anlıyorsunuz. Kızı Rory'yle kurduğu ilişki de dizinin tam merkezinde duruyor. Lorelai, Rory'yi 16 yaşında tek başına yetiştirmeye başlamış; yani aralarındaki bağ sadece anne-kız değil, neredeyse eşit iki yetişkin gibi. Sabah kahvesiyle başlayan, pop kültür referanslarıyla dolu, bazen dakikada on cümleyi geçen diyaloglar — bu ikiliyi izlemek başlı başına bir keyif.

Dizi Connecticut'ın küçücük kasabası Stars Hollow'da geçiyor — o kadar küçük ki herkes birbirinin işini biliyor, ve bu dizinin en büyük cazibelerinden biri. Kasabanın kendisi de bir karakter gibi; her köşesinde tanıdık yüzler, her hafta bir festival, her sahnede o "böyle bir yer gerçekte var mı" hissi. İşte dizinin asıl büyüsü de burada: Stars Hollow o kadar iyi kurulmuş ki izlerken oraya ait olmak istiyorsunuz. Kasabada herkesin sürekli birbirinden haber olması, o komünite hissi o kadar tatlı ki. 

Hikâye boyunca Rory'nin okul hayatı, ilk aşkları, Lorelai'nin hem annesinden hem de geçmişinden bağımsızlaşma çabası iç içe geçiyor. Dramatik ama melodramatik değil. Ağır ama asla bunaltmıyor. Ve her bölüm o kahve kokusuyla, o kasabanın ışıklarıyla bitiyor — sizi bir sonrakine çekiyor.

Dizi bize Rory'nin ne kadar özel olduğunu söyleyip duruyor ama ben izlerken hep "neden bu kadar özel ki?" diye sordum kendime. Çok kitap okuyor, çok çalışıyor — tamam. Ee, bu kadar mı?

En çok Dean ve Jess olayında patladım. Dean harika bir erkek arkadaş. Güvenilir, sabırlı, Rory'ye gerçekten değer veriyor. Sonra Jess geliyor — kitap okuyan, zeki ama bir o kadar da soğuk ve tutarsız biri. Rory tabii ki Jess'e kapılıyor. Buna bir şey demiyorum, duygular böyle işliyor.

Ama Rory Dean'den ayrılmıyor. Jess'e ilgisini de saklamıyor. Dean her şeyi hissediyor, görüyorsunuz yüzünden — ama sabırla bekliyor. O sahneyi izlerken içim sıkıştı gerçekten. En sonunda Rory Jess'e olan ilgisini iyice yüzüne vurunca Dean ayrılıyor. Hemen ardından Rory ve Jess sevgili oluyor. Rory'nin hiçbir hesaplaşması yok, hiçbir pişmanlığı yok. Oldu bitti.

Bir de şunu ekleyeyim: Jess yıllar sonra diziye geri döndüğünde kendi hayatını kurmuş, olgunlaşmış, mutlu biri olarak görüyoruz. "Kötü çocuk" büyümüş. Rory ise hâlâ ne istediğini bilmiyor. Bence bu dizinin en acı ironisi. 

Rory'ye gelirsek... onun hikayesi izlerken en çok "ama neden?" dedirten hikaye oldu bana. Dizinin başında Harvard hayalleri olan, gazeteci olmak isteyen, her şeyi bilen ve her şeyi başaracak olan Rory nerede? Zamanla o kız kayboluyor ve yerine oradan oraya savrulan, ne istediğini bilemeyen biri geliyor.

Tamam, baskı altında büyüyen çocukların yoldan sapması neredeyse kaçınılmazdır, bunu anlıyorum. Ama Rory öyle biri değildi ki. Kimse ona baskı yapmıyor, kimse onu zorlamıyor — o kendi kendine bir şeyleri isteyen, kendi kendine zorlayan bir kız. O yüzden bu savrulma daha çok takılıyor akla. Neyse..

Lorelai'ın neden böyle biri olduğunu anlamak aslında hiç zor değil. Yıllarca onu parayla kontrol etmeye çalışan, her kararına karışan bir anne baba. Üstüne yıllarca yalnızlık. Bunları görünce "aa bu karakter neden böyle kaotik" sorusu kendiliğinden cevaplanıyor. Ama işte tam da bu yüzden Rory'nin bu hale gelmesi üzücü. Lorelai her şeyiyle Rory için yaşadı, onun iyi olmasını istedi — ve yine de olmadı.

Richard ve Emily'e gelirsek, objektif olarak aşırı toksikler. Ama ben onları seviyorum, n'apayım. Emily özellikle o kadar iyi yazılmış bir karakter ki izlerken hem nefret ediyorsunuz hem de gözünüz gidiyor. Ekranda her göründüğünde bir şeyler olacak diye içiniz sıkışıyor — ama sıkışmasını istiyorsunuz. Diziye kattıkları seyir keyfi tartışılmaz. 

Dizi bir noktada yarım kalıyor — ama tam da hayal gücümüze bırakılmış gibi. O belirsizlik rahatsız etmiyor, aksine dizinin genel havasına uyuyor. İzlediğim en içine çeken dizilerden biri oldu, bunu rahatça söyleyebilirim.

Netflix'te çekilen devamına gelince... let me tell you, izlemeseniz de olur.